عبد صالحی که در پس رنج‌ها و طعنه‌ها و ملامت‌هایی که می‌دید، لحظه‌ای از ادای تکلیف سرباز نزد و به آرمان‌هایش که آرمان بندگی خدا و خدمت به خلق خدا بود وفادار ماند و سرانجام سر در راه عقیده نهاد و همراه جمعی از عزیزان و دردانه‌هایش توسط شقی‌ترین دشمنان شربت شهادت نوشید.

رهبر شهید این امت به همان میزان که دلداده اسلام و آئین و رسم و سبک و زیست اجداد طاهرینش بود، به عنوان رهبر یک کشور عاشق عزت و اعتلا و اقتدار و سربلندی کشور هم بود. بخش مهمی از تاب‌آوری ایران در هجوم قدرتمندترین ارتش دنیا با بالاترین بودجه نظامی و مدرن‌ترین تجهیزات سرکوب و تخریب و بالاترین توان اقتصادی و رسانه‌ای به ساختاری برمی‌گشت که او پدید آورده بود. اینکه باید قدرت دفاعی داشت. باید در علم پیشتاز بود و باید به استقلال و خودکفایی رسید. باید به استعدادهای  جوانان این سرزمین توجه کرد... ایرانی نباید تسلیم شود. باید قدرت بازدارندگی داشت و در برابر زورگویی اصحاب قدرت و سلطه ایستاد. باید مقاوم بود.

اینکه در جنگ ۱۲ روزه و به ویژه در جنگ چهل روزه رمضان دشمن نتوانست به آنچه که تصور می‌کرد در کمتر از یک هفته به آن برسد، دست نیافت مرهون ایجاد همان ساختار بود و البته بعثتی که پس از آن شهادت مظلومانه در خانه و بابصیرت بی‌بدیل ملت ایران، با آن سابقه دیرپای تمدنی و فرهنگی و دینی دوباره متولد شد. بخش قابل توجهی از همان ها که انتقادی هم از او داشتند پس از وقوع حادثه و پس از شهادت تازه او را شناختند که او نه تنها یک مجتهد و رهبر دینی و معنوی، بلکه یک رهبر شجاع و دشمن‌شناس و مقتدر میهنی هم بود و اصولا افتراقی هم بین دینداری و وطن‌دوستی نمی‌دانست.

او در میان مردمش زیست و زیستی زاهدانه و مردمی با نهایت قناعت. از حکومت سهمی جز صبر و تحمل و گاه طعنه و جفا ندید و بهره‌ای نبرد. مردم هم خوب معنای خدمت و صدق و وفا را می‌شناسند و در تمام این شب‌های حماسه و شور و بغض و فریاد و حضور شجاعانه و ماندگار به خوبی آن را پاس داشتند و حال برای ادای احترام به او که نمونه‌ای کامل از یک رهبر اسوه و امام بود، سوگوار و قدرشناس با دلی داغدار و با حسرتی نمایان سنگ‌تمام می گذارند و چه فرجامی برای او بهتر که با دهان روزه شهید شد و حال در ایام عزای مراد و مقتدایش توسط میلیون‌ها مردم داغدار و وفادار سرزمینش که حجت موجه شایستگی اوست بدرقه می‌شود. مردمی که با دیده‌های سرخ از اشک و گونه‌های خیس آخرین دیدار را به یک تشییع بی‌بدیل بدل می‌کنند و او را به خدایش می‌سپارند.

روزهای پیش رو نه فقط یک مراسم بدرقه یا یک مراسم تشییع باشکوه و نه فقط نمایش قدرشناسی یک ملت از امام و رهبر شهیدشان، بلکه نمایش اقتدار و مقاومت و تسلیم‌ناپذیری و عظمت ایران هم هست و نیز نمایش وحدت و انسجام ملی ایرانیان تا بدانند این ملت در پس همه جنایات و توطئه‌ها و تحریم‌ها و تخریب‌ها و دشمنی‌ها، همچنان استوار در برابر هر تجاوزی و هر نیت شومی ایستاده است و به همین اعتبار شعار این مراسم باشکوه این است: باید برخاست.

 هم برای ادای احترام به او که عاشق ایران بود و هم برای ادامه مسیری که او می‌خواست. عظمت، اقتدار و شکوه ایران عزیز با حفظ انسجام ملی، با وحدت و با درک ضرورت همدلی، اتحاد و همبستگی و پرهیز از اختلاف، تنگ نظری و انشقاق. باید برخاست و برای ساختن ایران و سربلندی هر چه بیشتر آن، همه ظرفیت‌های ایران و ایرانی را به کار گرفت.

هفته‌ای که در پیش است نمایش چهره دیگری از این اقتدار و وحدت و همدلی دشمنان‌شکنانه است.

درود بر او که عبد صالح خدا بود و عاشق عزت ایران.